Odia Page 920

ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਸੁਣਹੁ ਸੰਤਹੁ ਸੋ ਸਿਖੁ ਸਨਮੁਖੁ ਹੋਏ ॥੨੧॥
ନାନକ କହନ୍ତି, ହେ ସାଧୁଗଣ , ଶୁଣନ୍ତୁ: ଏପରି ଏକ ଶିଷ୍ୟ ଆନ୍ତରିକ ବିଶ୍ବାସ ସହିତ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି, ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କ ବିଶ୍ଵସ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।॥21॥

ਜੇ ਕੋ ਗੁਰ ਤੇ ਵੇਮੁਖੁ ਹੋਵੈ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਮੁਕਤਿ ਨ ਪਾਵੈ ॥
ଯଦି କେହି ଗୁରୁଙ୍କ ବାଣୀରୁ ଦୂରେଇ ଯାଆନ୍ତି, ସଦଗୁରୁଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ନମାନି, ସେ ମାୟା ଠାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବ ନାହିଁ।

ਪਾਵੈ ਮੁਕਤਿ ਨ ਹੋਰ ਥੈ ਕੋਈ ਪੁਛਹੁ ਬਿਬੇਕੀਆ ਜਾਏ ॥
ଜଣେ କେବେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ମାୟାର ବନ୍ଧନରୁ ଠାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବ ନାହିଁ; ଏହି ବିଷୟରେ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକଙ୍କୁ ପଚାରନ୍ତୁ। ଗୁରୁଙ୍କ

ਅਨੇਕ ਜੂਨੀ ਭਰਮਿ ਆਵੈ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਮੁਕਤਿ ਨ ਪਾਏ ॥
ଏପରି ବ୍ୟକ୍ତି ଅଗଣିତ ଜନ୍ମ ମାଧ୍ୟମରେ ଘୁରି ବୁଲେ, କିନ୍ତୁ ସଦଗୁରୁଙ୍କ ଶିକ୍ଷାର ଅନୁକରଣ ବିନା ସେ ମାୟାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବ ନାହିଁ।

ਫਿਰਿ ਮੁਕਤਿ ਪਾਏ ਲਾਗਿ ਚਰਣੀ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਬਦੁ ਸੁਣਾਏ ॥
ଗୁରୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିବା ଦ୍ଵାରା ହିଁ ମାୟାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, କାରଣ କେବଳ ସଦଗୁରୁ ଦିବ୍ୟ ସଂସାର ମାଧ୍ୟମରେ ଉଚିତ ମାର୍ଗର ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି।

ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਵੀਚਾਰਿ ਦੇਖਹੁ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਮੁਕਤਿ ਨ ਪਾਏ ॥੨੨॥
ନାନକ କହନ୍ତି , ଏହା ଅନୁଧ୍ୟାନ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଦେଖନ୍ତୁ ଯେ ସଦଗୁରୁଙ୍କ ବାଣୀ ବିନା ଜଣେ ମାୟାର ବନ୍ଧନରୁମୁକ୍ତି ପାଏ ।॥22॥

ਆਵਹੁ ਸਿਖ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੇ ਪਿਆਰਿਹੋ ਗਾਵਹੁ ਸਚੀ ਬਾਣੀ ॥
ହେ ସଦଗୁରୁଙ୍କପ୍ରିୟ ଶିଷ୍ୟ, ଆସ ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ବାଣୀ ଗାନ କର।

ਬਾਣੀ ਤ ਗਾਵਹੁ ਗੁਰੂ ਕੇਰੀ ਬਾਣੀਆ ਸਿਰਿ ਬਾਣੀ ॥
ଦିବ୍ୟ ବାଣୀ, ଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଉଚ୍ଚାରିତ ସବୁଠାରୁ ପରମ ପବିତ୍ର ବାଣୀ ଗାନ କର।

ਜਿਨ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰਮੁ ਹੋਵੈ ਹਿਰਦੈ ਤਿਨਾ ਸਮਾਣੀ ॥
ଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଉଚ୍ଚାରିତ ଏହି ଦିବ୍ୟ ବାଣୀ ସେହିମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପା ପାଇଛନ୍ତି।

ਪੀਵਹੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਸਦਾ ਰਹਹੁ ਹਰਿ ਰੰਗਿ ਜਪਿਹੁ ਸਾਰਿਗਪਾਣੀ ॥
ନାମ ଜପର ଅମୃତରେ ଭାଗୀଦାର ହୁଅ, ସଦା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ଅନୁପ୍ରାଣିତ ରୁହ, ଏବଂ ପ୍ରେମପୁର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ଭଗବାନଙ୍କ ଧ୍ୟାନ କର।

ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਸਦਾ ਗਾਵਹੁ ਏਹ ਸਚੀ ਬਾਣੀ ॥੨੩॥
ନାନକ କହନ୍ତି, ଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଉଚ୍ଚାରିତ ଦିବ୍ୟ ବାଣୀ ସଦା ଗାନ କର।॥22॥

ਸਤਿਗੁਰੂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਚੀ ਹੈ ਬਾਣੀ ॥
ସଦଗୁରୁଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କାହା ଦ୍ଵାରା ଉଚ୍ଚାରିତ ବାଣୀ ମିଥ୍ୟା ଅଟେ।

ਬਾਣੀ ਤ ਕਚੀ ਸਤਿਗੁਰੂ ਬਾਝਹੁ ਹੋਰ ਕਚੀ ਬਾਣੀ ॥
ହଁ, ସଦଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଉଚ୍ଚାରିତ ବା ସ୍ଵୀକୃତ ବ୍ୟତୀତ, ଅନ୍ୟ ସବୁ ବାଣୀ ମିଥ୍ୟା ଅଟେ।

ਕਹਦੇ ਕਚੇ ਸੁਣਦੇ ਕਚੇ ਕਚੀ ਆਖਿ ਵਖਾਣੀ ॥
ବକ୍ତା ମିଥ୍ୟା, ଶ୍ରୋତା ମିଥ୍ୟା, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ମିଥ୍ୟା ବାଣୀ ପ୍ରବଚନ ଦିଅନ୍ତି ମିଥ୍ୟା ଅଟନ୍ତି।ସେମାନଙ୍କ

ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਿਤ ਕਰਹਿ ਰਸਨਾ ਕਹਿਆ ਕਛੂ ਨ ਜਾਣੀ ॥
ସେମାନେ ନିରବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନାମ ଜପ କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ ସେମାନେ କଣ ଜପ କରୁଛନ୍ତି।

ਚਿਤੁ ਜਿਨ ਕਾ ਹਿਰਿ ਲਇਆ ਮਾਇਆ ਬੋਲਨਿ ਪਏ ਰਵਾਣੀ ॥
ସେମାନଙ୍କ ଚେତନା ମାୟା ଦ୍ଵାରା ପ୍ରତାରିତ ହୋଇଯାଇଛି, କିଛି ନ ବୁଝି ସେମାନେ କେବଳ ଆବୃତ୍ତି କରୁଛନ୍ତି।

ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਸਤਿਗੁਰੂ ਬਾਝਹੁ ਹੋਰ ਕਚੀ ਬਾਣੀ ॥੨੪॥
ନାନକ କହନ୍ତି, ସଦଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଉଚ୍ଚାରିତ ବା ସ୍ଵୀକୃତ ବ୍ୟତୀତ, ଅନ୍ୟ ସବୁ ବାଣୀ ମିଥ୍ୟା ଅଟେ

ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਰਤੰਨੁ ਹੈ ਹੀਰੇ ਜਿਤੁ ਜੜਾਉ ॥
ଗୁରୁଙ୍କ ବାଣୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମହତ୍ ଗୁଣ ଖଚିତ ଅମୂଲ୍ୟ ଦାନ ସଦୃଶ ଅଟେ।

ਸਬਦੁ ਰਤਨੁ ਜਿਤੁ ਮੰਨੁ ਲਾਗਾ ਏਹੁ ਹੋਆ ਸਮਾਉ ॥
ଯାହାର ମନ ଭଗବାନଙ୍କ ଅମୂଲ୍ୟ ବାଣୀରେ ମନ ଦେଇଥାଏ, ଏଥିରେ ଲୀନ ହୁଏ।

ਸਬਦ ਸੇਤੀ ਮਨੁ ਮਿਲਿਆ ਸਚੈ ਲਾਇਆ ਭਾਉ ॥
ଯାହାର ମନ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାଣୀରେ ଏକାଗ୍ରତା ରଖେ, ସେ ସନାତନ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେମ ଜାତ କରେ।

ਆਪੇ ਹੀਰਾ ਰਤਨੁ ਆਪੇ ਜਿਸ ਨੋ ਦੇਇ ਬੁਝਾਇ ॥
ପ୍ରଭୁ ଯାହାକୁ ଏହି ଭାବନା ଶକ୍ତି ଦ୍ଵାରା କୃପା କରନ୍ତି, ସେ ଅନୁଭବ କରେ ଯେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନାମ ଏବଂ ତାଙ୍କରି ଗୁଣ ଗାନ ଅମୂଲ୍ୟ ଅଟେ।

ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਸਬਦੁ ਰਤਨੁ ਹੈ ਹੀਰਾ ਜਿਤੁ ਜੜਾਉ ॥੨੫॥
ନାନକ କହନ୍ତି; ଗୁରୁଙ୍କ ବାଣୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମହତ୍ ଗୁଣ ଖଚିତ ଅମୂଲ୍ୟ ଦାନ ସଦୃଶ ଅଟେ।

ਸਿਵ ਸਕਤਿ ਆਪਿ ਉਪਾਇ ਕੈ ਕਰਤਾ ਆਪੇ ਹੁਕਮੁ ਵਰਤਾਏ ॥
ଆତ୍ମା ଓ ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କରି ସୃଷ୍ଟି କର୍ତ୍ତା ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରଖନ୍ତି।

ਹੁਕਮੁ ਵਰਤਾਏ ਆਪਿ ਵੇਖੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਿਸੈ ਬੁਝਾਏ ॥
ତାଙ୍କରି ଆଦେଶ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରି, ସେ ସ୍ଵୟଂ ମାୟା ଓ ମନର ଖେଳ ଦେଖନ୍ତି; ଏହି ଖେଳର ଭାବନା ଶକ୍ତି ସେ କେବଳ ଗୁରୁଙ୍କ ଦୁର୍ଲଭ ଅନୁକରଣକାରୀଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତି।

ਤੋੜੇ ਬੰਧਨ ਹੋਵੈ ਮੁਕਤੁ ਸਬਦੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਏ ॥
ଏହିପରି ବ୍ୟକ୍ତି ଗୁରୁଙ୍କ ବାଣୀକୁ ମନରେ ସ୍ଥାପନା କରେ ଏବଂ ସେ ମାୟାର ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗି ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ।

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਿਸ ਨੋ ਆਪਿ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਵੈ ਏਕਸ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਏ ॥
ଗୁରୁଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଅନୁକରଣ କରିବା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ଵାରା ପ୍ରଭୁ ଯାହାକୁ କୃପା କରନ୍ତି, ସେ ପ୍ରେମପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ନିଜର ମନକୁ ପ୍ରଭୁ ପାଖରେ ଲଗାନ୍ତି ।

ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਆਪਿ ਕਰਤਾ ਆਪੇ ਹੁਕਮੁ ਬੁਝਾਏ ॥੨੬॥
ନାନକ କହନ୍ତି; ସେ ସ୍ଵୟଂ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏବଂ ତାଙ୍କରି ଆଦେଶ ସ୍ଵୟଂ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।॥26॥

ਸਿਮ੍ਰਿਤਿ ਸਾਸਤ੍ਰ ਪੁੰਨ ਪਾਪ ਬੀਚਾਰਦੇ ਤਤੈ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣੀ ॥
ସ୍ମୃତି ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ପାଠକମାନେ ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ବାସ୍ତବତାର ସଚ୍ଚା ମର୍ମ ବିଷୟରେ ବୁଝନ୍ତି ନାହିଁ।

ਤਤੈ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣੀ ਗੁਰੂ ਬਾਝਹੁ ਤਤੈ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣੀ ॥
ହଁ, ସେମାନେ ବାସ୍ତବତାର ସଚ୍ଚା ମର୍ମବିଷୟରେ ବୁଝନ୍ତି ନାହିଁ ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ବିନା ସେମାନେ ସଚ୍ଚା ମର୍ମ ବିଷୟରେ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ।

ਤਿਹੀ ਗੁਣੀ ਸੰਸਾਰੁ ਭ੍ਰਮਿ ਸੁਤਾ ਸੁਤਿਆ ਰੈਣਿ ਵਿਹਾਣੀ ॥
ସାରା ସଂସାର ମାୟା ଏବଂ ସଂଶୟର ତିନୋଟି ଅବସ୍ଥାରେ ନିବିଷ୍ଟ ହୋଇଛି; ଏହା ଜୀବନର ରାତ୍ରିକୁ ଅଜ୍ଞତାର ନିଦ୍ରାରେ ଅତିକ୍ରମ କରେ।

ਗੁਰ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਸੇ ਜਨ ਜਾਗੇ ਜਿਨਾ ਹਰਿ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਬੋਲਹਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਾਣੀ ॥
ଗୁରୁଙ୍କ କୃପାରୁ କେବଳ ସେହିମାନେ ଅଜ୍ଞତାର ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗର ରହନ୍ତି ଯାହା ଭିତରେ ପ୍ରଭୁ ବାସ କରନ୍ତି ଏବଂ ଯିଏ ଗୁରୁଙ୍କ ଅମୃତ ବାଣୀ ଗାନ କରେ।

ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਸੋ ਤਤੁ ਪਾਏ ਜਿਸ ਨੋ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਲਿਵ ਲਾਗੈ ਜਾਗਤ ਰੈਣਿ ਵਿਹਾਣੀ ॥੨੭॥
ନାନକ କହନ୍ତି ଯେ କେବଳ ସେ ବାସ୍ତବତାର ( ପ୍ରଭୁ) ମର୍ମ ଅନୁଭବ କରେ, ଯିଏ ସର୍ବଦା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ଅନୁପ୍ରାଣିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଯିଏ ମାୟାର ପ୍ରଲୋଭନରୁ ଦୂରେଇ ଜୀବନ ବିତାଏ।

ਮਾਤਾ ਕੇ ਉਦਰ ਮਹਿ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ ਕਰੇ ਸੋ ਕਿਉ ਮਨਹੁ ਵਿਸਾਰੀਐ ॥
କାହିଁକି ମନୁଷ୍ୟ ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ ଯିଏ ମା’ଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପୋଷଣ ଦେଲେ ?

ਮਨਹੁ ਕਿਉ ਵਿਸਾਰੀਐ ਏਵਡੁ ਦਾਤਾ ਜਿ ਅਗਨਿ ਮਹਿ ਆਹਾਰੁ ਪਹੁਚਾਵਏ ॥
ହଁ, କାହିଁକି ମନରୁ ଏପରି ଏକ ମହାନ ଦାତାଙ୍କୁ ଭୁଲିଯିବା ଯେ ଗର୍ଭରେ ପୋଷଣ ଦେଲେ?

ਓਸ ਨੋ ਕਿਹੁ ਪੋਹਿ ਨ ਸਕੀ ਜਿਸ ਨਉ ਆਪਣੀ ਲਿਵ ਲਾਵਏ ॥
ପ୍ରଭୁ ଯାହାକୁ ନିଜ ପ୍ରେମରେ ଅନୁପ୍ରାଣିତ କରନ୍ତି କେହିବି ତାହାର କ୍ଷତି କରିପାରିବ ନାହିଁ।