Odia Page 464

ਵਿਸਮਾਦੁ ਪਉਣੁ ਵਿਸਮਾਦੁ ਪਾਣੀ ॥
କେଉଁଠାରେ ପବନ ଅଛି କେଉଁଠାରେ ପାଣି ଅଛି,

ਵਿਸਮਾਦੁ ਅਗਨੀ ਖੇਡਹਿ ਵਿਡਾਣੀ ॥
କେଉଁଠାରେ କେଉଁ ଅଗ୍ନି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଖେଳ ଖେଳୁଛନ୍ତି;

ਵਿਸਮਾਦੁ ਧਰਤੀ ਵਿਸਮਾਦੁ ਖਾਣੀ ॥
ଧରିତ୍ରି ଉପରେ ଜୀବଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିର ଚାରି ଖଣି ଦେଖି ବିସ୍ମୟ ହେଉଛି

ਵਿਸਮਾਦੁ ਸਾਦਿ ਲਗਹਿ ਪਰਾਣੀ ॥
ଜୀବ ପଦାର୍ଥର ସ୍ଵାଦରେ ଲାଗି ରହିଥାଏ; ଏହି ପ୍ରକୃତି ଦେଖି ମନରେ ହଲଚଲ ଜାତ ହେଉଛି।

ਵਿਸਮਾਦੁ ਸੰਜੋਗੁ ਵਿਸਮਾਦੁ ਵਿਜੋਗੁ ॥
କେଉଁଠି ଜୀବଙ୍କ ମିଲନ, କେଉଁଠି ବିଚ୍ଛେଦ

ਵਿਸਮਾਦੁ ਭੁਖ ਵਿਸਮਾਦੁ ਭੋਗੁ ॥
କେଉଁଠି ଭୋକ, କେଉଁଠି ପଦାର୍ଥର ଭୋଗ (ଭାବ, କେଉଁଠି କେତେ ପଦାର୍ଥ ଖିଆଯାଉଛି),

ਵਿਸਮਾਦੁ ਸਿਫਤਿ ਵਿਸਮਾਦੁ ਸਾਲਾਹ ॥
କେଉଁଠି (ପ୍ରକୃତିର ମାଲିକର) ମହିମା ହେଉଛି

ਵਿਸਮਾਦੁ ਉਝੜ ਵਿਸਮਾਦੁ ਰਾਹ ॥
କେଉଁଠି ଭୁଲ ରାସ୍ତା , କେଉଁଠି ଠିକ ରାସ୍ତା ; ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ମନ ବିବ୍ରତ ହୋଇଯାଉଛି।

ਵਿਸਮਾਦੁ ਨੇੜੈ ਵਿਸਮਾਦੁ ਦੂਰਿ ॥
କିଏ କହୁଛି ଇଶ୍ଵର ନିକଟରେ ଅଛନ୍ତି, କିଏ କହୁଛି ଦୂରରେ ଅଛନ୍ତି।

ਵਿਸਮਾਦੁ ਦੇਖੈ ਹਾਜਰਾ ਹਜੂਰਿ ॥
ସବୁ ସ୍ଥାନରେ ବ୍ୟାପକ ହୋଇ ଜୀବଙ୍କୁ ସମ୍ଭାଳୁଛନ୍ତି;

ਵੇਖਿ ਵਿਡਾਣੁ ਰਹਿਆ ਵਿਸਮਾਦੁ ॥
ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କରିସ୍ମା ଦେଖି ମୁଁ ବିମୋହିତ ହୋଇଯାଉଛି।

ਨਾਨਕ ਬੁਝਣੁ ਪੂਰੈ ਭਾਗਿ ॥੧॥
ହେ ନାନକ! ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ତମାସାକୁ ବଡ ଭାଗ୍ୟରେ ବୁଝାଯାଇପାରେ।॥1॥

ਮਃ ੧ ॥
ମହଲା 1 ॥

ਕੁਦਰਤਿ ਦਿਸੈ ਕੁਦਰਤਿ ਸੁਣੀਐ ਕੁਦਰਤਿ ਭਉ ਸੁਖ ਸਾਰੁ ॥
(ହେ ପ୍ରଭୁ!) ଯାହା କିଛି ଦେଖାଯାଉଛି ଆଉ ଯାହା ଶୁଣାଯାଉଛି, ଏହା ସବୁ ତୋର ହିଁ କଳା ଅଟେ; ଏହି ଭବ (ଭାବନା) ଯାହା ସୁଖର ମୂଳ ଅଟେ, ଏହା ମଧ୍ୟ ତୋର ପ୍ରକୃତି ଅଟେ।

ਕੁਦਰਤਿ ਪਾਤਾਲੀ ਆਕਾਸੀ ਕੁਦਰਤਿ ਸਰਬ ਆਕਾਰੁ ॥
ପାତାଳରେ ଆକାଶରେ ତୋରହିଁ ପ୍ରକୃତି ଅଛି, ଏହି ସବୁ ଆକାର ( ଭବ, ଏହା ସବୁ ଜଗତର ଯାହା ଦେଖାଯାଉଛି) ତୋର ହିଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଖେଳ ଅଟେ।

ਕੁਦਰਤਿ ਵੇਦ ਪੁਰਾਣ ਕਤੇਬਾ ਕੁਦਰਤਿ ਸਰਬ ਵੀਚਾਰੁ ॥
ବେଦ, ପୁରାଣ ଆଉ ପୁସ୍ତକ ସବୁ ବିଚାର-ସତ୍ତା ତୋର ହିଁ ଖେଳ ଅଟେ;

ਕੁਦਰਤਿ ਖਾਣਾ ਪੀਣਾ ਪੈਨ੍ਹ੍ਹਣੁ ਕੁਦਰਤਿ ਸਰਬ ਪਿਆਰੁ ॥
(ଜୀବଙ୍କ) ଖାଇବା, ପିଇବା, ପିନ୍ଧିବା (ଏହି ବିଚାର) ଆଉ (ଜଗତରେ) ସବୁ ପ୍ରେମ – ଏହା ସବୁ ତୋର ପ୍ରକୃତି ଅଟେ।

ਕੁਦਰਤਿ ਜਾਤੀ ਜਿਨਸੀ ਰੰਗੀ ਕੁਦਰਤਿ ਜੀਅ ਜਹਾਨ ॥
ଜାତିରେ, ଜିନିଷରେ, ରଙ୍ଗରେ, ଜଗତର ଜୀବରେ ତୋର ହିଁ ପ୍ରକୃତି ଅଛି।

ਕੁਦਰਤਿ ਨੇਕੀਆ ਕੁਦਰਤਿ ਬਦੀਆ ਕੁਦਰਤਿ ਮਾਨੁ ਅਭਿਮਾਨੁ ॥
(ଜଗତରେ) କେଉଁଠି ଭଲ କାମ ହେଉଛି, କେଉଁଠି ବିକାର ଅଛି; କେଉଁଠି କାହାର ଆଦର ହେଉଛି, କେଉଁଠି ଅହଂକାର ପ୍ରଧାନ ଅଟେ; ଏହା ତୋର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭରା କରିସ୍ମା ଅଟେ।

ਕੁਦਰਤਿ ਪਉਣੁ ਪਾਣੀ ਬੈਸੰਤਰੁ ਕੁਦਰਤਿ ਧਰਤੀ ਖਾਕੁ ॥
ପବନ, ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ଧରିତ୍ରିର ଧୁଳି ( ଆଦି ତତ୍ତ୍ଵ); ଏହା ସବୁ ତୋର ହିଁ ତମାସା ଅଟେ।

ਸਭ ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤਿ ਤੂੰ ਕਾਦਿਰੁ ਕਰਤਾ ਪਾਕੀ ਨਾਈ ਪਾਕੁ ॥
(ହେ ପ୍ରଭୁ!) ସବୁ ତୋର ହିଁ କଳା ଅଟେ, ତୁ ପ୍ରକୃତିର ମାଲିକ ଅଟେ, ତୁ ହିଁ ଏହି ଖେଳର ରଚୟିତା ଅଟେ, ତୋର ବଡିମା ସ୍ଵଚ୍ଛ ଠାରୁ ସ୍ଵଚ୍ଛ ଅଟେ, ତୁ ସ୍ଵୟଂ ପବିତ୍ର ଅଟେ।

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੈ ਅੰਦਰਿ ਵੇਖੈ ਵਰਤੈ ਤਾਕੋ ਤਾਕੁ ॥੨॥
ହେ ନାନକ! ପ୍ରଭୁ (ଏହି ସବୁ ପ୍ରକୃତିକୁ) ନିଜ ଆଦେଶରେ (ରଖି) ସମ୍ଭାଳୁଛନ୍ତି, ( ଆଉ ସବୁ ଜାଗାରେ ଏକା) ନିଜେ ହିଁ ନିଜେ ମହଜୁଦ ଅଛନ୍ତି॥2॥

ਪਉੜੀ ॥
ପଉଡି ॥

ਆਪੀਨ੍ਹ੍ਹੈ ਭੋਗ ਭੋਗਿ ਕੈ ਹੋਇ ਭਸਮੜਿ ਭਉਰੁ ਸਿਧਾਇਆ ॥
ଇଶ୍ଵର ସ୍ଵୟଂ ହିଁ (ଜୀବ ରୂପ ହୋଇ) ପଦାର୍ଥର ରଙ୍ଗ ଭୋଗ କରନ୍ତି (ଏହା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ପ୍ରକୃତି ଅଟେ)। (ଶରୀର) ମାଟିରେ ମିଶିଯାଏ (ଆଉ ଅନ୍ତିମ ଜୀବାତ୍ମା ରୂପ) ଶରୀରକୁ ଛାଡି ଚାଲିଯାଏ।

ਵਡਾ ਹੋਆ ਦੁਨੀਦਾਰੁ ਗਲਿ ਸੰਗਲੁ ਘਤਿ ਚਲਾਇਆ ॥
(ଏହି ପ୍ରକାରେ) ଦୁନିଆର ଧନ୍ଧାରେ ଛନ୍ଦି ହୋଇ ଜୀବ (ଯେବେ) ମରିଥାଏ, (ଏହାର) ଗଳାରେ ବେଡି ଲଗାଇ ଦିଆଯାଏ (ଭାବ, ମାୟା ଗ୍ରାସିତ ଜୀବ ଜଗତକୁ ଛାଡିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ, କଏଦୀ ଭଳି ତାକୁ ନିଆଯାଏ)।

ਅਗੈ ਕਰਣੀ ਕੀਰਤਿ ਵਾਚੀਐ ਬਹਿ ਲੇਖਾ ਕਰਿ ਸਮਝਾਇਆ ॥
ପରଲୋକରେ ( ଭାବ, ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଦରବାରରେ, ଦେଖ ପଉଡି 2) ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ମହିମା ରୂପୀ ଅର୍ଜ୍ଜନ ହିଁ ସ୍ଵୀକୃତ ହୋଇଥାଏ, ସେଠାରେ 9ଜୀବଙ୍କ ଦ୍ଵାରା କରାଯାଇଥିବା କର୍ମର) ହିସାବ ଭଲଭାବରେ ବୁଝାଇଦିଆଯାଏ।

ਥਾਉ ਨ ਹੋਵੀ ਪਉਦੀਈ ਹੁਣਿ ਸੁਣੀਐ ਕਿਆ ਰੂਆਇਆ ॥
ମାୟାର ଭୋଗରେ ହିଁ ଛନ୍ଦି ରହିବା କାରଣରୁ ସେଠାରେ ମାଡ ପଡିବା ପାଇଁ କୌଣସି ଜାଗା ମିଳେ ନାହିଁ, ସେହି ସମୟରେ ତାଙ୍କରି କୌଣସି ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଯାଏ ନାହିଁ।

ਮਨਿ ਅੰਧੈ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥੩॥
ମୂର୍ଖ ମନ (ବାଲା ଜୀବ) ନିଜର (ମାନବ) ଜନ୍ମ ବ୍ୟର୍ଥ କରିଦିଏ।॥3॥

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥
ସଲୋକ ମହଲା: 1 ॥

ਭੈ ਵਿਚਿ ਪਵਣੁ ਵਹੈ ਸਦਵਾਉ ॥
ପବନ ସର୍ବଦା ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଡରରେ ବହୁଅଛି।

ਭੈ ਵਿਚਿ ਚਲਹਿ ਲਖ ਦਰੀਆਉ ॥
ଅନେକ ନଦୀ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ ବହୁଛି।

ਭੈ ਵਿਚਿ ਅਗਨਿ ਕਢੈ ਵੇਗਾਰਿ ॥
ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭୟରେ ସେବା କରୁଛି।

ਭੈ ਵਿਚਿ ਧਰਤੀ ਦਬੀ ਭਾਰਿ ॥
ସବୁ ଧରିତ୍ରୀ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଭୟର କାରଣରୁ ହିଁ ଭାର ତଳେ ଦବି ହୋଇ ରହିଛି।

ਭੈ ਵਿਚਿ ਇੰਦੁ ਫਿਰੈ ਸਿਰ ਭਾਰਿ ॥
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜା ମସ୍ତକ ବୁଲାନ୍ତି (ଭାବ, ତାଙ୍କରି ଇଚ୍ଛାରେ ବାଦଲ ଉଡେ)।

ਭੈ ਵਿਚਿ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਦੁਆਰੁ ॥
ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଦରବାର ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭୟରେ ହୁଏ।

ਭੈ ਵਿਚਿ ਸੂਰਜੁ ਭੈ ਵਿਚਿ ਚੰਦੁ ॥ਕੋਹ ਕਰੋੜੀ ਚਲਤ ਨ ਅੰਤੁ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଅଛନ୍ତି, କୋଟି କୋଟି କୋଶ ଚାଲିଲେ ମଧ୍ୟ ରାସ୍ତାର ଅନ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ।

ਭੈ ਵਿਚਿ ਸਿਧ ਬੁਧ ਸੁਰ ਨਾਥ ॥
ସିଦ୍ଧ, ବୁଦ୍ଧ, ଦେବତା ଆଉ ନାଥ – ସମସ୍ତେ ହିଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭୟରେ ଅଛନ୍ତି।

ਭੈ ਵਿਚਿ ਆਡਾਣੇ ਆਕਾਸ ॥
ଏହା ଉପରେ ଟଣା ହୋଇଥିବା ଆକାଶ (ଯାହା ଦେଖାଯାଉଛି, ତାହା ମଧ୍ୟ) ଭୟରେ ହିଁ ଅଛି।

ਭੈ ਵਿਚਿ ਜੋਧ ਮਹਾਬਲ ਸੂਰ ॥
ବଡ ବଡ ବଳଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧା ଆଉ ବୀର ସମସ୍ତେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭୟରେ ଅଛନ୍ତି।

ਭੈ ਵਿਚਿ ਆਵਹਿ ਜਾਵਹਿ ਪੂਰ ॥
ସବୁ ଜୀବ ଯେଉଁମାନେ ଜଗତରେ ଜନ୍ମ ହେଉଛନ୍ତି ଆଉ ମରୁଛନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ଅଛନ୍ତି।

ਸਗਲਿਆ ਭਉ ਲਿਖਿਆ ਸਿਰਿ ਲੇਖੁ ॥
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିୟମ ହିଁ ଏପରି ଅଟେ ଯେ ସବୁ ତାଙ୍କରି ଭୟରେ ଅଛନ୍ତି।

ਨਾਨਕ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਸਚੁ ਏਕੁ ॥੧॥
ହେ ନାନକ! କେବଳ ଏକ ସଚ୍ଚା ନିରାକାର ହିଁ ଭୟ-ରହିତ ଅଟେ॥1॥

ਮਃ ੧ ॥
ମହଲା 1 ॥

ਨਾਨਕ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਹੋਰਿ ਕੇਤੇ ਰਾਮ ਰਵਾਲ ॥
ହେ ନାନକ! ଏକ ନିରାକାର ହିଁ ଭୟ-ରହିତ ଅଟେ, (ଅବତାରୀ) ରାମ ଯେପରି ଆହୁରି ଅନେକ ( ସେହି ନିରାକାର ଆଗରେ) ତୁଚ୍ଛ ଅଟେ।

ਕੇਤੀਆ ਕੰਨ੍ਹ੍ਹ ਕਹਾਣੀਆ ਕੇਤੇ ਬੇਦ ਬੀਚਾਰ ॥
ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିଷୟରେ ବହୁତ କାହାଣୀ ଅଛି, ଯିଏ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବେଦକୁ ଦର୍ଶାଏ।

ਕੇਤੇ ਨਚਹਿ ਮੰਗਤੇ ਗਿੜਿ ਮੁੜਿ ਪੂਰਹਿ ਤਾਲ ॥
(ସେହି ନିରଙ୍କାରଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ) ଅନେକ ମନୁଷ୍ୟ ଭିକାରି ବନି ନାଚନ୍ତି ଆଉ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ବାଜା ବଜାନ୍ତି,

ਬਾਜਾਰੀ ਬਾਜਾਰ ਮਹਿ ਆਇ ਕਢਹਿ ਬਾਜਾਰ ॥
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଚରିତ୍ରଧାରୀ ବଜାରକୁ ମଧ୍ୟ ଆସି ଅଭିନୟ ଦେଖାନ୍ତି।

ਗਾਵਹਿ ਰਾਜੇ ਰਾਣੀਆ ਬੋਲਹਿ ਆਲ ਪਤਾਲ ॥
ରାଜା ଓ ରାଣୀଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ବନାଇ ଗାଆନ୍ତି ଆଉ (ମୁଖରେ) ଅନେକ ଢଙ୍ଗର ବଚନ ବୋଲନ୍ତି,

ਲਖ ਟਕਿਆ ਕੇ ਮੁੰਦੜੇ ਲਖ ਟਕਿਆ ਕੇ ਹਾਰ ॥
ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାର (ଭାବ, ମୂଲ୍ୟବାନ) ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧନ୍ତି;

ਜਿਤੁ ਤਨਿ ਪਾਈਅਹਿ ਨਾਨਕਾ ਸੇ ਤਨ ਹੋਵਹਿ ਛਾਰ ॥
ହେ ନାନକ! (ସେ ବିଚରା ଏହା ଜାଣେ ନାହିଁ ଯେ ଅଳଙ୍କାର ) ଯେଉଁ ଶରୀରରେ ପିନ୍ଧାଯାଏ, ସେହି ଶରୀର (ଶେଷରେ) ପାଉଁଶ ହୋଇଯାଏ (ଆଉ ଏହି ଗାନ ଓ ନୃତ୍ୟ ଦ୍ଵାରା ଅଳଙ୍କାରଗୁଡିକରୁ ଜ୍ଞାନ କିପରି ମିଳିପାରିବ?)