Odia Page 463

ਜਿਨਿ ਮਾਣਸ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਕੀਏ ਕਰਤ ਨ ਲਾਗੀ ਵਾਰ ॥੧॥
ଯେଉଁ (ଗୁରୁ) ମନୁଷ୍ୟରୁ ଦେବତା ବନାଇ ଦେଇଛନ୍ତି ଆଉ ବନାଇବା ସମୟରେ (ଅଳ୍ପ) ସମୟ ମଧ୍ୟ ଲାଗେ ନାହିଁ॥1॥

ਮਹਲਾ ੨ ॥
ମହଲା2 ॥

ਜੇ ਸਉ ਚੰਦਾ ਉਗਵਹਿ ਸੂਰਜ ਚੜਹਿ ਹਜਾਰ ॥
ଯଦି (ଏକ) ଶହେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଉ ହଜାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଅନ୍ତି,

ਏਤੇ ਚਾਨਣ ਹੋਦਿਆਂ ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਘੋਰ ਅੰਧਾਰ ॥੨॥
ଆଉ ଏତେ ପ୍ରକାଶ ପରେ ମଧ୍ୟ (ଭାବ, ପ୍ରକାଶ କରିବାବାଲା ଯେତେ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଆଲୋକ ଦେବାରେ ଲାଗନ୍ତି) ଗୁରୁଙ୍କ ବିନା ଘୋର ଅନ୍ଧକାର ହିଁ ଥାଏ।

ਮਃ ੧ ॥
ମହଲା 1॥

ਨਾਨਕ ਗੁਰੂ ਨ ਚੇਤਨੀ ਮਨਿ ਆਪਣੈ ਸੁਚੇਤ ॥
ହେ ନାନକ! (ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ) ଗୁରୁଙ୍କୁ ମନେ ରଖେ ନାହିଁ ନିଜକୁ ନିଜେ ଚତୁର ବନାଇଛି,

ਛੁਟੇ ਤਿਲ ਬੂਆੜ ਜਿਉ ਸੁੰਞੇ ਅੰਦਰਿ ਖੇਤ ॥
ସେ ଏପରି କି ଯେପରି କୌଣସି ଶୂନ୍ୟ ଖେତରେ ଜଳି ଯାଇଥିବା ରାଶି ଗଛ ପଡିଛି।

ਖੇਤੈ ਅੰਦਰਿ ਛੁਟਿਆ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸਉ ਨਾਹ ॥
ହେ ନାନକ! (ନିସନ୍ଦେହରେ) କୁହ ଯେ ଖେତରେ ମାଲିକାନା ବିନା ଏହା ପଡିଛି ଯାହାର ଶହେ ମାଲିକ ଅଛନ୍ତି (କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବ ମାଲିକ ନୁହେଁ)

ਫਲੀਅਹਿ ਫੁਲੀਅਹਿ ਬਪੁੜੇ ਭੀ ਤਨ ਵਿਚਿ ਸੁਆਹ ॥੩॥
ସେ ବିଚରା ଫୁଲ ଦିଏ (ଭାବ, ସେଥିରେ ଫଳ ମଧ୍ୟ ଆସେ), ଫଳ ମଧ୍ୟ ଆସେ, ତଥାପି ତାହାର ଶରୀରର(ଭାବ, ଶରୀରରେ ରାଶି ବଦଳରେ ) ପାଉଁଶ ହିଁ ଥାଏ।

ਪਉੜੀ ॥
ପଉଡି ॥

ਆਪੀਨ੍ਹ੍ਹੈ ਆਪੁ ਸਾਜਿਓ ਆਪੀਨ੍ਹ੍ਹੈ ਰਚਿਓ ਨਾਉ ॥
ଅକାଳ-ପୁରୁଷ ସ୍ଵୟଂ ହିଁ ନିଜକୁ ବନାଇଛନ୍ତି, ଆଉ ନିଜେ ହିଁ ନିଜକୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରିଛନ୍ତି।

ਦੁਯੀ ਕੁਦਰਤਿ ਸਾਜੀਐ ਕਰਿ ਆਸਣੁ ਡਿਠੋ ਚਾਉ ॥
ପୁଣି ସେ ପ୍ରକୃତି ସୃଷ୍ଟି କଲେ (ଆଉ ସେଥିରେ) ବସି (ଭାବ, ପ୍ରକୃତିରେ ବ୍ୟାପକ ହୋଇ, ଏହି ଜଗତରେ) ନିଜେ ତମାସା ଦିଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ਦਾਤਾ ਕਰਤਾ ਆਪਿ ਤੂੰ ਤੁਸਿ ਦੇਵਹਿ ਕਰਹਿ ਪਸਾਉ ॥
(ହେ ପ୍ରଭୁ!) ତୁ ନିଜେ ହିଁ (ଜୀବଙ୍କୁ) ଦାନ ଦେଉ ଆଉ ସ୍ଵୟଂ ହିଁ (ତାହାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛୁ)। ତୁ ନିଜେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ (ଜୀବଙ୍କୁ) ଦେଉ ଆଉ ଆଶୀର୍ବାଦ କରୁ।

ਤੂੰ ਜਾਣੋਈ ਸਭਸੈ ਦੇ ਲੈਸਹਿ ਜਿੰਦੁ ਕਵਾਉ ॥
ତୁ ସବୁ ଜୀବଙ୍କୁ ଜାଣୁ। ଜୀବନ ଆଉ ଶରୀର ଦେଇ (ତୁ ନିଜେ ହିଁ) ନେଇଯିବୁ (ଭାବ, ତୁ ନିଜେ ଜୀବାତ୍ମା ଓ ଶରୀର ଦେଇ ନିଜେ ନେଉ)

ਕਰਿ ਆਸਣੁ ਡਿਠੋ ਚਾਉ ॥੧॥
ତୁ ପ୍ରକୃତିରେ ବସି ତମାସା ଦେଖୁଚୁ॥1॥

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
ସଲୋକ ମହଲା 1 ॥

ਸਚੇ ਤੇਰੇ ਖੰਡ ਸਚੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ॥
ହେ ପ୍ରଭୁ! ତୋ’ ଦ୍ଵାରା (ଜାତ କରାଯାଇଥିବା) ଖଣ୍ଡ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସଚ୍ଚା ଅଟେ (ଭାବ, ଖଣ୍ଡ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସଦା ଅଟଳ ଅଟେ)।

ਸਚੇ ਤੇਰੇ ਲੋਅ ਸਚੇ ਆਕਾਰ ॥
ତୋର ଲୋକ ଆଓ (ଏହି ଅନନ୍ତ) ଆକାର ମଧ୍ୟ ସଦା ସ୍ଥିର ରହେ।

ਸਚੇ ਤੇਰੇ ਕਰਣੇ ਸਰਬ ਬੀਚਾਰ ॥
ତୋର କାମ ଓ ସବୁ ଭାବନା ନାଶ-ରହିତ ଅଟେ।

ਸਚਾ ਤੇਰਾ ਅਮਰੁ ਸਚਾ ਦੀਬਾਣੁ ॥
ହେ ପ୍ରଭୁ! ତୋର ରାଜତ୍ଵ ଓ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଦରବାର ଅଟଳ ଅଟେ।

ਸਚਾ ਤੇਰਾ ਹੁਕਮੁ ਸਚਾ ਫੁਰਮਾਣੁ ॥
ତୋର ଆଦେଶଆଉ ତୋର ଇଚ୍ଛା ମଧ୍ୟ ଅଟଳ ଅଟେ।

ਸਚਾ ਤੇਰਾ ਕਰਮੁ ਸਚਾ ਨੀਸਾਣੁ ॥
ତୋର ଆଶୀର୍ବାଦ ସବୁବେଳେ ସ୍ଥିର ଅଟେ, ଆଉ ତୋର ଆଶୀର୍ବାଦର ଲକ୍ଷ୍ୟ(ଭାବ, ଏହି ଅସୀମ ପଦାର୍ଥ ଯାହା ତୁ ଜୀବଙ୍କୁ ପ୍ରଦାନ କରୁ) ମଧ୍ୟ ସନାତନ ଅଟେ।

ਸਚੇ ਤੁਧੁ ਆਖਹਿ ਲਖ ਕਰੋੜਿ ॥
ଅନେକ ଅନେକ ଜୀବ ଯିଏ ତୋତେ ସ୍ମରଣ କରେ, ସଚ୍ଚା ଅଟେ।

ਸਚੈ ਸਭਿ ਤਾਣਿ ਸਚੈ ਸਭਿ ਜੋਰਿ ॥
ସଚ୍ଚା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭିତରେ ହିଁ ସବୁ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଆଉ ସବୁ ଶକ୍ତି ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି।

ਸਚੀ ਤੇਰੀ ਸਿਫਤਿ ਸਚੀ ਸਾਲਾਹ ॥
ତୋର ମହିମା କରିବା ତୋର ଏକ ଅଟଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଟେ।

ਸਚੀ ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤਿ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹ ॥
ହେ ସଚ୍ଚା ବାଦଶାହ! ଏହି ସବୁ ରଚନା ହିଁ ଏକ ଅନ୍ତହୀନ ପ୍ରବନ୍ଧ ଅଟେ।

ਨਾਨਕ ਸਚੁ ਧਿਆਇਨਿ ਸਚੁ ॥
ହେ ନାନକ! ଯେଉଁ ଜୀବ ସେହି ଅବିନାଶୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଥାଏ, ସିଏ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କରି ରୂପ ଅଟେ।

ਜੋ ਮਰਿ ਜੰਮੇ ਸੁ ਕਚੁ ਨਿਕਚੁ ॥੧॥
କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଜନ୍ମ-ମରଣ ଚକ୍ରରେ ପଡିଯାଇଛି, ସେ (ଏବେ) ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କଚ୍ଚା ଅଟେ (ଭାବ, ସେହି ଅସଲ ଜ୍ୟୋତିର ରୂପ ନାହିଁ )॥1॥

ਮਃ ੧ ॥
ମହଲା 1 ॥

ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਜਾ ਵਡਾ ਨਾਉ ॥
ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତି କୁହାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ ଯାହାର ବହୁତ ନାମ ଅଛି (ବହୁତ ଯଶସ୍ଵୀ ଅଛି)।

ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਜਾ ਸਚੁ ਨਿਆਉ ॥
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏକ ଏହା ବଡ ଗୁଣ ଅଟେ ଯେ ତାଙ୍କରି ନାମ ସଦା ଅଟଳ ଅଟେ।

ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਜਾ ਨਿਹਚਲ ਥਾਉ ॥
ତାଙ୍କରି ଏହା ଏକ ବଡ କୀର୍ତ୍ତି ଅଟେ ଯେ ତନକରି ଆସନ ଅଟଳ ଅଟେ।

ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਜਾਣੈ ਆਲਾਉ ॥
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହା ବଡ ବଡିମା ଅଟେ ଯେ ସେ ସବୁ ଜୀବଙ୍କ ଅରଦାସକୁ ଜାଣନ୍ତି।

ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਬੁਝੈ ਸਭਿ ਭਾਉ ॥
ଆଉ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟର ଭାବ ବୁଝନ୍ତି।

ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਜਾ ਪੁਛਿ ਨ ਦਾਤਿ ॥
ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଏହା ମହାନତା ଅଟେ ଯେ ସେ କାହାର ପରାମର୍ଶ ନେଇ (ଜୀବଙ୍କୁ) ଦାନ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ , କାରଣ ତାଙ୍କରି ଭଳି ଆଉ କିଏ ନାହିଁ ।

ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਜਾ ਆਪੇ ਆਪਿ ॥
ମହାନ ଅଟେ ସିଏ ଦେଇଥିବା ମହାନତା, କାରଣ ସବୁ କିଛି ସେ ନିଜେ ହିଁ ନିଜେ।

ਨਾਨਕ ਕਾਰ ਨ ਕਥਨੀ ਜਾਇ ॥
ହେ ନାନକ! ଇଶ୍ଵରଙ୍କ ପ୍ରକୃତି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ,

ਕੀਤਾ ਕਰਣਾ ਸਰਬ ਰਜਾਇ ॥੨॥
ସବୁ ତାଣ୍ଣକରି ଆଦେଶରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି। ॥2॥

ਮਹਲਾ ੨ ॥
ମହଲା 2 ॥

ਇਹੁ ਜਗੁ ਸਚੈ ਕੀ ਹੈ ਕੋਠੜੀ ਸਚੇ ਕਾ ਵਿਚਿ ਵਾਸੁ ॥
ଏହି ଜଗତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ରହିବା ପାଇଁ ଜାଗା ଅଟେ, ପ୍ରଭୁ ଏଥିରେ ବାସ କରନ୍ତି।

ਇਕਨ੍ਹ੍ਹਾ ਹੁਕਮਿ ਸਮਾਇ ਲਏ ਇਕਨ੍ਹ੍ਹਾ ਹੁਕਮੇ ਕਰੇ ਵਿਣਾਸੁ ॥
କିଛି ଜୀବଙ୍କୁ ନିଜ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ (ଏହି ସଂସାର-ସାଗରରୁ ବଞ୍ଚାଇ) ନିଜ ଚରଣରେ ଯୋଡି ଦିଅନ୍ତି ଆଉ କିଛି ଜୀବଙ୍କୁ ନିଜ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ହିଁ ଏଥିରେ ବୁଡେଇ ଦିଅନ୍ତି।

ਇਕਨ੍ਹ੍ਹਾ ਭਾਣੈ ਕਢਿ ਲਏ ਇਕਨ੍ਹ੍ਹਾ ਮਾਇਆ ਵਿਚਿ ਨਿਵਾਸੁ ॥
କିଛି ଜୀବଙ୍କୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ମାୟାର ମୋହ ଠାରୁ ବାହାର କରନ୍ତି, କିଛି ଜୀବଙ୍କୁ ଏଥିରେ ଛନ୍ଦି ରଖନ୍ତି।

ਏਵ ਭਿ ਆਖਿ ਨ ਜਾਪਈ ਜਿ ਕਿਸੈ ਆਣੇ ਰਾਸਿ ॥
ଏହି କଥା ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ ଯେ ସେ କାହାକୁ ପାର କରାନ୍ତି।

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਣੀਐ ਜਾ ਕਉ ਆਪਿ ਕਰੇ ਪਰਗਾਸੁ ॥੩॥
ହେ ନାନକ! ଯେଉଁ (ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ) ମନୁଷ୍ୟକୁ ଆଲୋକ ମିଳେ, ତାହାଙ୍କୁ ଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଜଣା ପଡିଯାଏ।

ਪਉੜੀ ॥
ପଉଡି ॥

ਨਾਨਕ ਜੀਅ ਉਪਾਇ ਕੈ ਲਿਖਿ ਨਾਵੈ ਧਰਮੁ ਬਹਾਲਿਆ ॥
ହେ ନାନକ! ଜୀବଙ୍କ ଜନ୍ମ କରି ପରମାତ୍ମା ଧର୍ମ-ରାଜଙ୍କୁ ସ୍ଥାପିତ କରିଛନ୍ତି ଯେ ଜୀବଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ହୋଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟର ଲେଖା ରଖିବେ।

ਓਥੈ ਸਚੇ ਹੀ ਸਚਿ ਨਿਬੜੈ ਚੁਣਿ ਵਖਿ ਕਢੇ ਜਜਮਾਲਿਆ ॥
ଧର୍ମରାଜଙ୍କ କଚେରୀରେ କେବଳ ସତ୍ୟ ଦ୍ଵାରା (ଜୀବଙ୍କ କର୍ମର) ହିସାବ କରାଯାଏ(ଭାବ, ସେଠାରେ ନିର୍ଣ୍ଣାୟର ମାପ କେବଳ ସତ୍ୟ ହିଁ ଅଟେ, ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ସତ୍ୟ ଥାଏ ତାଙ୍କୁ ଆଦର ମିଳେ) ମନ୍ଦ କାମ କରୁଥିବା ଜୀବଙ୍କୁ ବାଛି ଅଲଗା କରାଯାଏ।

ਥਾਉ ਨ ਪਾਇਨਿ ਕੂੜਿਆਰ ਮੁਹ ਕਾਲ੍ਹ੍ਹੈ ਦੋਜਕਿ ਚਾਲਿਆ ॥
ମିଥ୍ୟା-ଠକାମୀ କରୁଥିବା ଜୀବଙ୍କୁ ସ୍ଥାନ ମିଳେ ନାହିଁ; ମୁହଁ କଳା କରି ସେମାନଙ୍କୁ ନର୍କରେ ଠେଲି ଦିଆଯାଏ।

ਤੇਰੈ ਨਾਇ ਰਤੇ ਸੇ ਜਿਣਿ ਗਏ ਹਾਰਿ ਗਏ ਸਿ ਠਗਣ ਵਾਲਿਆ ॥
(ହେ ପ୍ରଭୁ!) ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ତୋର ନାମରେ ରଙ୍ଗୀନ ହୁଏ, ସେ (ଏଠାରୁ) ବାଜି ଜିତି ଯାଏ ଆଉ ଠକାମି କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ (ମାନବ ଜନ୍ମର ବାଜି) ହାରି ଯାଏ।

ਲਿਖਿ ਨਾਵੈ ਧਰਮੁ ਬਹਾਲਿਆ ॥੨॥
(ହେ ପ୍ରଭୁ!) ଧର୍ମ-ରାଜଙ୍କୁ (ଜୀବଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ହୋଇଥିବା କର୍ମର) ଲେଖା ଲେଖିବା ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଇଛି।॥2॥

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥
ସଲୋକ ମହଲା 1 ॥

ਵਿਸਮਾਦੁ ਨਾਦ ਵਿਸਮਾਦੁ ਵੇਦ ॥
କେତେ ବେଦ ଓ କେତେ ନାଦ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଅଟେ

ਵਿਸਮਾਦੁ ਜੀਅ ਵਿਸਮਾਦੁ ਭੇਦ ॥
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଅଟେ ଅସୀମ ଜୀବ ଆଉ ଜୀବଙ୍କ କେତେ ଭେଦ;

ਵਿਸਮਾਦੁ ਰੂਪ ਵਿਸਮਾਦੁ ਰੰਗ ॥
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଅଟେ ଜୀବଙ୍କର ଓ ଅନ୍ୟ ପଦାର୍ଥର କେତେ ରୂପ ଆଉ କେତେ ରଙ୍ଗ

ਵਿਸਮਾਦੁ ਨਾਗੇ ਫਿਰਹਿ ਜੰਤ ॥
କେତେ ଜନ୍ତୁ ସର୍ବଦା ନଗ୍ନ ହିଁ ବୁଲନ୍ତି; ଏହା ସବୁ କିଛି ଦେଖି ବିସ୍ମୟ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି।