Odia Page 462

ਜਨਮ ਮਰਣ ਅਨੇਕ ਬੀਤੇ ਪ੍ਰਿਅ ਸੰਗ ਬਿਨੁ ਕਛੁ ਨਹ ਗਤੇ ॥
(ହେ ଭାଇ!) ଜନ୍ମ-ମରଣର ଅନେକ ଚକ୍ର ବିତାଇଛି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସଙ୍ଗତିର ବିନା ମୋର କୌଣସି ଭଲ ପରିସ୍ଥିତି ନାହିଁ।

ਕੁਲ ਰੂਪ ਧੂਪ ਗਿਆਨਹੀਨੀ ਤੁਝ ਬਿਨਾ ਮੋਹਿ ਕਵਨ ਮਾਤ ॥
(ହେ ପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁ!) ମୋର କୌଣସି ବଢିଆ କୁଳ ନାହିଁ, ମୋର ସୁନ୍ଦର ରୂପ ନାହିଁ, ଅନ୍ତର (ଗୁଣର) ସୁଗନ୍ଧି ନାହିଁ, ମୋତେ ଆତ୍ମିକ ଜୀବନ ବିଷୟରେ କିଛି ଜଣା ନାହିଁ। (ହେ ପ୍ରିୟ!) ତୋର ବିନା ମୋର କିଏ ରଖୁଆଳୀ ନାହିଁ।

ਕਰ ਜੋੜਿ ਨਾਨਕੁ ਸਰਣਿ ਆਇਓ ਪ੍ਰਿਅ ਨਾਥ ਨਰਹਰ ਕਰਹੁ ਗਾਤ ॥੧॥
(ତୋର ସେବକ) ନାନକ (ଦୁଇ) ହାତ ଯୋଡି ତୋର ଶରଣ ପଡିଛି, ହେ ପ୍ରିୟ! ହେ ନାଥ! ହେ ପ୍ରଭୁ! ମୋର ଆତ୍ମିକ ଅବସ୍ଥା ଉଚ୍ଚ ବନାଅ॥1॥

ਮੀਨਾ ਜਲਹੀਨ ਮੀਨਾ ਜਲਹੀਨ ਹੇ ਓਹੁ ਬਿਛੁਰਤ ਮਨ ਤਨ ਖੀਨ ਹੇ ਕਤ ਜੀਵਨੁ ਪ੍ਰਿਅ ਬਿਨੁ ਹੋਤ ॥
ହେ ଭାଇ! ଯେତେବେଳେ ମାଛ ପାଣିରୁ ବାହାରି ଯାଏ, ତାହାର ମନ ଓ ଶରୀର ଶିଥିଳ ହୋଇଯାଏ। ସେହି ପରି ପ୍ରେମ ବିନା ମୁଁ କିପରି ବଞ୍ଚିବି?

ਸਨਮੁਖ ਸਹਿ ਬਾਨ ਸਨਮੁਖ ਸਹਿ ਬਾਨ ਹੇ ਮ੍ਰਿਗ ਅਰਪੇ ਮਨ ਤਨ ਪ੍ਰਾਨ ਹੇ ਓਹੁ ਬੇਧਿਓ ਸਹਜ ਸਰੋਤ ॥
ହେ ଭାଇ! ହରିଣ ଆତ୍ମିକ ଜୀବନ ଦେଉଥିବା ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ନିଜ ମନ, ଶରୀର ଓ ପ୍ରାଣ (ସବୁ କିଛି ସେହି ମିଠା ସ୍ଵରରେ)ସମର୍ପଣ କରିଦିଏ, (ଆଉ) ସିଧା ମୁହଁ ଉପରେ (ଶିକାରୀର) ତୀର ସହି ନିଏ , ସାମନାରେ ମୁହଁ ରାଖୀ ତୀର ସହି ନିଏ।

ਪ੍ਰਿਅ ਪ੍ਰੀਤਿ ਲਾਗੀ ਮਿਲੁ ਬੈਰਾਗੀ ਖਿਨੁ ਰਹਨੁ ਧ੍ਰਿਗੁ ਤਨੁ ਤਿਸੁ ਬਿਨਾ ॥
ହେ ପ୍ରିୟ! ମୋର ପ୍ରୀତି (ତୋର ଚରଣରେ) ଲାଗିଯାଇଛି। (ହେ ପ୍ରଭୁ! ମୋତେ) ସାକ୍ଷାତ କର, ମୋର ଚିତ୍ତ ( ଦୁନିଆ ଠାରୁ) ଉଦାସ ଅଛି। ହେ ଭାଇ! ସେହି ପ୍ରେମର ମିଳନ ବିନା ଯଦି ଏହି ଶରୀର ଏକ କ୍ଷଣ ମଧ୍ୟ ରହି ପାରେ ତାହାହେଲେ ଏହି ଶରୀର ଧିକ୍କାରଯୋଗ୍ୟ ଅଟେ।

ਪਲਕਾ ਨ ਲਾਗੈ ਪ੍ਰਿਅ ਪ੍ਰੇਮ ਪਾਗੈ ਚਿਤਵੰਤਿ ਅਨਦਿਨੁ ਪ੍ਰਭ ਮਨਾ ॥
ହେ ପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁ! ମୋତେ ନିଦ ଆସୁ ନାହିଁ, ତୋର ଚରଣରେ ମୋର ପ୍ରୀତି ଲାଗିଯାଇଛି, ମୋର ମନ ସବୁ ସମୟରେ ତୋତେ ହିଁ ସ୍ମରଣ କରୁଛି।

ਸ੍ਰੀਰੰਗ ਰਾਤੇ ਨਾਮ ਮਾਤੇ ਭੈ ਭਰਮ ਦੁਤੀਆ ਸਗਲ ਖੋਤ ॥
ହେ ଭାଇ! ଯିଏ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରେମ-ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗୀନ ହୋଇଯାଏ ଯିଏ ତାଙ୍କରି ନାମରେ ମଜ୍ଜି ଯାଏ, ସେ ଦୁନିଆର ସବୁ ଭୟ, ମାୟାରେ ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ- ଏହା ସବୁ କିଛି ଦୂର କରିଦିଏ।

ਕਰਿ ਮਇਆ ਦਇਆ ਦਇਆਲ ਪੂਰਨ ਹਰਿ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਨਕ ਮਗਨ ਹੋਤ ॥੨॥
ହେ ନାନକ! (କୁହ) ହେ ସର୍ବ-ବ୍ୟାପକ ଦୟାଳୁ ହରି! ମୋ’ ଉପରେ କୃପା କର, କରୁଣା କର, ମୁଁ ସଦା ତୋର ପ୍ରେମରେମଜ୍ଜି ରହିବି॥2॥

ਅਲੀਅਲ ਗੁੰਜਾਤ ਅਲੀਅਲ ਗੁੰਜਾਤ ਹੇ ਮਕਰੰਦ ਰਸ ਬਾਸਨ ਮਾਤ ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਮਲ ਬੰਧਾਵਤ ਆਪ ॥
ଭଅଁର ଗୁଞ୍ଜନ କରେ, ଭଅଁର ନିତ୍ୟ ଗୁଞ୍ଜନ କରେ, ପଦ୍ମ ଫୁଲର ମହୁ ରସର ସୁଗନ୍ଧିରେ ମଜ୍ଜି ଯାଏ, ପ୍ରୀତିରେ ଶୋଷି ନିଜକଉ ନିଜେ ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ବନ୍ଦ କରିଦିଏ।

ਚਾਤ੍ਰਿਕ ਚਿਤ ਪਿਆਸ ਚਾਤ੍ਰਿਕ ਚਿਤ ਪਿਆਸ ਹੇ ਘਨ ਬੂੰਦ ਬਚਿਤ੍ਰਿ ਮਨਿ ਆਸ ਹੇ ਅਲ ਪੀਵਤ ਬਿਨਸਤ ਤਾਪ ॥
ପକ୍ଷୀର ଚିତ୍ତକୁ (ବାଦଲର ଜଳ ବିନ୍ଦୁର) ତୃଷ୍ଣା ଥାଏ, ପକ୍ଷୀର ଇଛା (କେବଳ ବାଦଲର ବୁନ୍ଦାରେ) ତୃପ୍ତ ହୁଏ, ତାହାର ମନରେ କେବଳ ବାଦଲର ବୁନ୍ଦାର ଆଶା ଥାଏ। ଯେତେବେଳେ ପକ୍ଷୀ ବୁନ୍ଦାକୁ ପିଏ, ତାହାର ତୃଷ୍ଣା ଦୂର ହୁଏ।

ਤਾਪਾ ਬਿਨਾਸਨ ਦੂਖ ਨਾਸਨ ਮਿਲੁ ਪ੍ਰੇਮੁ ਮਨਿ ਤਨਿ ਅਤਿ ਘਨਾ ॥
ହେ ଜୀବଙ୍କ ଦୁଃଖ-କଷ୍ଟ ନାଶ କରିବାବାଲା! ତାପ କରିବାବାଲା! ( ତୁମ ଦ୍ଵାରରେ ବିନତି, ମୋତେ) ସାକ୍ଷାତ କରେ, ମୋର ମନରେ ମୋର ହୃଦୟରେ (ତୋର ଚରଣର ପ୍ରୀତି) ବହୁତ ଗଭୀର ପ୍ରେମ ଅଛି।

ਸੁੰਦਰੁ ਚਤੁਰੁ ਸੁਜਾਨ ਸੁਆਮੀ ਕਵਨ ਰਸਨਾ ਗੁਣ ਭਨਾ ॥
ତୁ ଚତୁର ଜ୍ଞାନୀ ମାଲିକ ଅଟ। ମୁଁ (ନିଜର) ଜିଭରେ ତୋର କେଉଁ କେଉଁ ଗୁଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି?

ਗਹਿ ਭੁਜਾ ਲੇਵਹੁ ਨਾਮੁ ਦੇਵਹੁ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਧਾਰਤ ਮਿਟਤ ਪਾਪ ॥
ମୋତେ ସେଠାରୁ ଆଣି ନିଜ ଚରଣରେ ଲଗାଅ। ମୋତେ ନିଜ ନାମ ଆଶୀର୍ବାଦ କର। ତୋର ନଜର ମୋ’ ଉପରେ ପଡିବା ମାତ୍ରେ ସବୁ ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ।

ਨਾਨਕੁ ਜੰਪੈ ਪਤਿਤ ਪਾਵਨ ਹਰਿ ਦਰਸੁ ਪੇਖਤ ਨਹ ਸੰਤਾਪ ॥੩॥
ନାନକ ବିନତି କରେ: ହେ ହରି! ତୋର ଦର୍ଶନ କରିଲେ କୌଣସି ଦୁଃଖ-କଷ୍ଟ ଛୁଇଁ ପାରେ ନାହିଁ ॥3॥

ਚਿਤਵਉ ਚਿਤ ਨਾਥ ਚਿਤਵਉ ਚਿਤ ਨਾਥ ਹੇ ਰਖਿ ਲੇਵਹੁ ਸਰਣਿ ਅਨਾਥ ਹੇ ਮਿਲੁ ਚਾਉ ਚਾਈਲੇ ਪ੍ਰਾਨ ॥
ହେ ନାଥ! ମୁଁ ଚିତ୍ତରେ ତୋତେ ହିଁ ସ୍ମରଣ କରେ। ମୁଁ, ଅନାଥକୁ ନିଜ ଶରଣରେ ରଖ। (ହେ ନାଥ!) ମୋର ଜୀବାତ୍ମା ତୋର ଦର୍ଶନର ଉତ୍ସାହରେ ଆସିଅଛି।

ਸੁੰਦਰ ਤਨ ਧਿਆਨ ਸੁੰਦਰ ਤਨ ਧਿਆਨ ਹੇ ਮਨੁ ਲੁਬਧ ਗੋਪਾਲ ਗਿਆਨ ਹੇ ਜਾਚਿਕ ਜਨ ਰਾਖਤ ਮਾਨ ॥
ହେ ପ୍ରଭୁ! ତୋର ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱରୂପରେ ମୋର ଧ୍ୟାନ ଯୋଡି ରହିଛି, ତୋର ସୁନ୍ଦର ଶରୀରରେ ମୋର ଧ୍ୟାନ ଲାଗିଛି। ହେ ଗୋପାଳ! ମୋର ମନ ତୋ’ ଠାରୁ ଗଭୀର ଜ୍ଞାନ ପାଇବା ପାଇଁ ଲାଳସା କରୁଛି। ତୁ ସେହି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀର ଆଦର ରଖୁ ଯିଏ ତୋର ଦ୍ଵାରରେ ଭିକାରୀ ବନିଯାଏ।

ਪ੍ਰਭ ਮਾਨ ਪੂਰਨ ਦੁਖ ਬਿਦੀਰਨ ਸਗਲ ਇਛ ਪੁਜੰਤੀਆ ॥
ହେ ପ୍ରଭୁ! (ତୁ) ନିଜ ଦ୍ଵାରରେ ମାଗିବାବାଲାକୁ ଆଦର-ମାନ କରୁଛୁ, ତୁ ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖର ନାଶ କରୁଛୁ, (ତୋର କୃପାରୁ ତାଙ୍କର) ସବୁ ମନୋକାମନା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ।

ਹਰਿ ਕੰਠਿ ਲਾਗੇ ਦਿਨ ਸਭਾਗੇ ਮਿਲਿ ਨਾਹ ਸੇਜ ਸੋਹੰਤੀਆ ॥
ହେ ଭାଇ! (ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ) ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରଭୁ-ପତିଙ୍କ ଗଳାରେ ଲାଗେ, ତାଙ୍କରି (ଜୀବନ) ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହୋଇଯାଏ, ପତି-ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମିଳନ କରି ତାଙ୍କରି ହୃଦୟର ଶେଯନରମ ବନିଯାଏ।

ਪ੍ਰਭ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਧਾਰੀ ਮਿਲੇ ਮੁਰਾਰੀ ਸਗਲ ਕਲਮਲ ਭਏ ਹਾਨ ॥
ଯାହା ଉପରେ ପ୍ରଭୁ କୃପା ଦୃଷ୍ଟି ପକାନ୍ତି, ଯାହାକୁ ପରମାତ୍ମା ମିଳି ଯାଆନ୍ତି, ତାଙ୍କରି ସବୁ ପାପ ନାଶ ହୋଇଯାଏ।

ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕ ਮੇਰੀ ਆਸ ਪੂਰਨ ਮਿਲੇ ਸ੍ਰੀਧਰ ਗੁਣ ਨਿਧਾਨ ॥੪॥੧॥੧੪॥
ନାନକ ବିନତି କରେ: (ହେ ଭାଇ!) ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପତି ପ୍ରଭୁ ସବୁ ଗୁଣର ଖଜଣା-ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ମିଳିଯାଇଛନ୍ତି, ମୋର ମନର ଇଛା ପୂରଣ ହୋଇଯାଇଛି॥4॥1॥14॥35॥

ੴ ਸਤਿਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰਵੈਰੁ ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ ਅਜੂਨੀ ਸੈਭੰ ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ଅକାଳ-ପୁରୁଷ ଏକ ଅଟେ; ଯାହାର ନାମ ‘ ଅସ୍ତିତ୍ଵ ବାଲା’ ଯିଏ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଅଟେ। ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରେ ବ୍ୟାପକ, ଭୟ ରହିତ, ଶତ୍ରୁ ରହିତ, ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ କାଳ ଠାରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵରେ (ଭାବ, ଯାହାର ଶରୀର ନାଶ ରହିତ) ଯେ ଯୋନିରେ ଆସେ ନାହିଁ, ଯାହାର ପ୍ରକାଶ ସ୍ଵତଃ ହୁଏ ଆଉ ଯିଏ ଯାହା ସଦଗୁରୁଙ୍କ କୃପାରୁ ମିଳିଥାଏ।

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੧ ॥
ଆଶା ମହଲା 1॥

ਵਾਰ ਸਲੋਕਾ ਨਾਲਿ ਸਲੋਕ ਭੀ ਮਹਲੇ ਪਹਿਲੇ ਕੇ ਲਿਖੇ ਟੁੰਡੇ ਅਸ ਰਾਜੈ ਕੀ ਧੁਨੀ ॥
ଏହି ୱାର (ଲୋକଗୀତ) ତୁଣ୍ଡା (ରାଜା) ଅସରାଜ (ୱାରର) ସ୍ଵରରେ ଗାଇବାକୁ ପଡେ।

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
ଶଲୋକ ମହଲା 1॥

ਬਲਿਹਾਰੀ ਗੁਰ ਆਪਣੇ ਦਿਉਹਾੜੀ ਸਦ ਵਾਰ ॥
ମୁଁ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କ ଠାରେ (ଏକ) ଦିନରେ ଶହେ ଥର ସମର୍ପିତ ଅଟେ,