Odia Page 1

ੴ ਸਤਿ ਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰਵੈਰੁ ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ ਅਜੂਨੀ ਸੈਭੰ ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ପ୍ରଭୁ ଏକ , ଯାହାର ନାମ ‘ ସନାତନ ଅସ୍ତିତ୍ଵ’, ଯିଏ ବିଶ୍ଵର ସୃଷ୍ଟି କର୍ତ୍ତା , ସର୍ବ-ବ୍ୟାପକ, ନିର୍ଭୀକ, ଶତ୍ରୁ ବିହୀନ, ଅକାଳ , ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରୁ ପୃଥକ, ସ୍ଵୟଂ ପ୍ରକାଶିତ, ଏବଂ ଯିଏ ସଦଗୁରୁଏନକେ କୃପାରୁ ମିଳେ।

॥ ਜਪੁ ॥
ଏହି ରଚନାର ନାମ ଜପ ଅଟେ।

ਆਦਿ ਸਚੁ ਜੁਗਾਦਿ ਸਚੁ ॥
ସେ ଆରମ୍ଭରୁ ହିଁ ଅଛନ୍ତି, ଯୁଗ ଯୁଗ ବ୍ୟାପୀ ସତ୍ୟ ଅଟେ।

ਹੈ ਭੀ ਸਚੁ ਨਾਨਕ ਹੋਸੀ ਭੀ ਸਚੁ ॥੧॥
ହେ ନାନକ!ଏହି ସମୟରେ ବି ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତରେ ମଧ୍ୟ ରହିବେ।

ଛନ୍ଦ 1

ଏହି ଶ୍ଳୋକ ସର୍ବ ପ୍ରଥମେ ସେହି ବିଭିନ୍ନ ବିଧି ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଯାହା ସେହି ସମୟରେ ଉପୋଯୋଗୀ ଥିଲା ,ଯାହାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଈଶ୍ବରଙ୍କ ସହିତ ମିଳନ ହୋଇ ଜୀବନର ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରିବା ଥିଲା ତେଣୁ ଏହା ସିଦ୍ଧ ଅଟେ ଯେ ଏହି ମିଳନ ପାଇଁ ଗୁରୁଙ୍କ ବିଧି ସମୂହ ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇଛାର ସମ୍ମାନ ଓ ସ୍ଵୀକାର ଆବଶ୍ୟକ ଅଟେ।

This stanza at first, relates to the various methods that were in use at the time, aiming to accomplish the life’s goal of achieving union with God. Then it declares that the Guru’s method to achieve the union is of honoring and accepting God’s Will in totality.

ਸੋਚੈ ਸੋਚਿ ਨ ਹੋਵਈ ਜੇ ਸੋਚੀ ਲਖ ਵਾਰ ॥
ଜଣେ ଲକ୍ଷେ ଥର ଶରୀର ସ୍ନାନ କଲେ ଓ ସ୍ବଚ୍ଛତା ରଖିଲେ ମଧ୍ୟ ମନର ସ୍ବଚ୍ଛତା ରହେ ନାହିଁ।

ਚੁਪੈ ਚੁਪ ਨ ਹੋਵਈ ਜੇ ਲਾਇ ਰਹਾ ਲਿਵ ਤਾਰ ॥
ଯଦି ମୁଁ ଶରୀରକୁ ଅଟଳ ସମାଧିରେ ରଖେ ଏବଂ ନୀରବ ରହେ , ତଥାପି ମନ ଶାନ୍ତ ରହେ ନାହିଁ।

ਭੁਖਿਆ ਭੁਖ ਨ ਉਤਰੀ ਜੇ ਬੰਨਾ ਪੁਰੀਆ ਭਾਰ ॥
ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୁବନର ସବୁ ପଦାର୍ଥ ନେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ର ତୃଷ୍ଣା ଦୂର ହେବ ନାହିଁ।

ਸਹਸ ਸਿਆਣਪਾ ਲਖ ਹੋਹਿ ਤ ਇਕ ਨ ਚਲੈ ਨਾਲਿ ॥
ଯଦି ମୋ ଠାରେ ଲକ୍ଷେ ଚତୁରତା ଥାଏ, ତଥାପି ଶେଷରେ ଗୋଟିଏ ଚତୁରତା ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆସିବ ନାହିଁ।

ਕਿਵ ਸਚਿਆਰਾ ਹੋਈਐ ਕਿਵ ਕੂੜੈ ਤੁਟੈ ਪਾਲਿ ॥
ତେଣୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରକାଶ ଯୋଗ୍ୟ ଆମେ କିପରି ହେବା? ଆମ ଅନ୍ତରର ଛଳନା କିପରି ଦୂର ହେବ?

ਹੁਕਮਿ ਰਜਾਈ ਚਲਣਾ ਨਾਨਕ ਲਿਖਿਆ ਨਾਲਿ ॥੧॥
ମାଲିକ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ଚାଲ- ( ଏହା ଏକ ମାତ୍ର ବିଧି ଅଟେ)। ହେ ନାନକ ଏହି ବିଧି ଆରମ୍ଭରୁ ହିଁ ଚାଲି ଆସିଅଛି।

ଛନ୍ଦ 2

ଏହି ଶ୍ଳୋକରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ ସବୁ କିଛି ତାଙ୍କରି ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ହେଉଛି। ଯେବେ ଆମେ ଏହି ତଥ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନ ଓ ସ୍ଵୀକାର କରୁଛୁ, ସେତେବେଳେ ସବୁ ଦୁଃଖର ମୂଳ କାରଣ ଅହଂକାର ଦୂର ହୋଇଯାଏ।

This stanza states that everything happens according to His Will. As we honor and accept this fact, ego, the root cause of all suffering vanishes.

ਹੁਕਮੀ ਹੋਵਨਿ ਆਕਾਰ ਹੁਕਮੁ ਨ ਕਹਿਆ ਜਾਈ ॥
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା କିପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କୁହାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ।

ਹੁਕਮੀ ਹੋਵਨਿ ਜੀਅ ਹੁਕਮਿ ਮਿਲੈ ਵਡਿਆਈ ॥
ଈଶ୍ବରଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ସବୁ ଜୀବ ଜନ୍ମ ହୁଅନ୍ତି ଓ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ଶୋଭା ମିଳେ।

ਹੁਕਮੀ ਉਤਮੁ ਨੀਚੁ ਹੁਕਮਿ ਲਿਖਿ ਦੁਖ ਸੁਖ ਪਾਈਅਹਿ ॥
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ କେହି ମନୁଷ୍ୟ ଉତ୍ତମ , କେହି ମନ୍ଦ ହୁଏ।ତାଙ୍କରି ଲିଖିତ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖ ଭୋଗିବାକୁ ପଡେ।

ਇਕਨਾ ਹੁਕਮੀ ਬਖਸੀਸ ਇਕਿ ਹੁਕਮੀ ਸਦਾ ਭਵਾਈਅਹਿ ॥
କିଛି ମନୁଷ୍ୟର ଆଦେଶରେ( ପ୍ରଭୁଙ୍କ) କୃପା ଥାଏ, ଏବଂ ତାଙ୍କରି ଆଦେଶରେ ହିଁ କିଛି ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରେ ଘୁରି ବୁଲନ୍ତି।

ਹੁਕਮੈ ਅੰਦਰਿ ਸਭੁ ਕੋ ਬਾਹਰਿ ਹੁਕਮ ਨ ਕੋਇ ॥
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ଈଶ୍ବରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ହିଁ ଅଛି, କେହି ବି ଜୀବ ଆଦେଶ ବାହାରେ ନାହିଁ।

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੈ ਜੇ ਬੁਝੈ ਤ ਹਉਮੈ ਕਹੈ ਨ ਕੋਇ ॥੨॥
ହେ ନାନକ! ଯଦି କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶକୁ ବୁଝିପାରିଲା, ସେ ସ୍ଵାର୍ଥ ସମ୍ବଳିତ କଥା କହିବ ନାହିଁ।( ଅର୍ଥାତ ସ୍ଵାର୍ଥୀ ଜୀବନ ଛାଡି ଦିଏ)

ଛନ୍ଦ 3

ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରେ, ସେ ତାଙ୍କରି ବିଭିନ୍ନ ଗୁଣର ପରିପୂରକ ହୋଇ ପ୍ରଶଂସା କରେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କରି ଅନ୍ତହୀନ ଗୁଣ ମନୁଷ୍ୟର ବୋଧଗମ୍ୟତା ଉପରେ, କେହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରେ ନାହିଁ।

Those who love God, praise Him by complementing His various qualities. But His virtues being endless and beyond human comprehension, nobody can praise Him entirely.

ਗਾਵੈ ਕੋ ਤਾਣੁ ਹੋਵੈ ਕਿਸੈ ਤਾਣੁ ॥
ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଈଶ୍ବରଙ୍କ ଗୁଣ ଗାନ କରେ।( ଭାବ—ତାଙ୍କର ମହିମା କରେ ସେହି କର୍ମ କଥା କହେ ଯେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କରି ପ୍ରଭାବ ପ୍ରଘଟ ହୁଏ)

ਗਾਵੈ ਕੋ ਦਾਤਿ ਜਾਣੈ ਨੀਸਾਣੁ ॥
କିଛି ମନୁଷ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଦାତାଙ୍କ ହିଁ ଗୁଣ ଗାନ କରେ( ଏଥି ପାଇଁ ଯେ ସେହି ଦାତାଙ୍କୁ ସେ ଈଶ୍ବରଙ୍କ କୃପା ଭାବେ)

ਗਾਵੈ ਕੋ ਗੁਣ ਵਡਿਆਈਆ ਚਾਰ ॥
କିଛି ମନୁଷ୍ୟ ଈଶ୍ବରଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ଗୁଣ ଓ ମାହାତ୍ମ୍ୟର ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ।

ਗਾਵੈ ਕੋ ਵਿਦਿਆ ਵਿਖਮੁ ਵੀਚਾਰੁ ॥
କିଛି ମନୁଷ୍ୟ ବିଦ୍ୟା ବଳରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କଠିନ ଜ୍ଞାନକୁ ଗାନ କରେ( ଶାସ୍ତ୍ର ଆଦି ବିଦ୍ୟା ଦ୍ଵାରା ଆତ୍ମିକ ଦର୍ଶନଶାସ୍ତ୍ରଭଳି କଷ୍ଟକର ବିଷୟ ଉପରେ ବିଚାର କରେ)

ਗਾਵੈ ਕੋ ਸਾਜਿ ਕਰੇ ਤਨੁ ਖੇਹ ॥
କିଛି ମନୁଷ୍ୟ ଏପରି ଗାଏ ଯେ ପ୍ରଭୁ ଶରୀରକୁ ତିଆରି କରି ଧ୍ଵଂସ କରିଦିଅନ୍ତି।

ਗਾਵੈ ਕੋ ਜੀਅ ਲੈ ਫਿਰਿ ਦੇਹ ॥
କିଏ ଏପରି ଗାଏ ଯେ, ଶରୀର ଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ନେଇ ଅନ୍ୟ ଶରୀରରେ ଦିଅନ୍ତି।

ਗਾਵੈ ਕੋ ਜਾਪੈ ਦਿਸੈ ਦੂਰਿ ॥
କିଛି ମନୁଷ୍ୟ କହନ୍ତି, ପ୍ରଭୁ ଦୂରରୁ ପ୍ରତୀତ ହୁଅନ୍ତି।