GERMAN PAGE 316

ਹਰਿ ਅੰਦਰਲਾ ਪਾਪੁ ਪੰਚਾ ਨੋ ਉਘਾ ਕਰਿ ਵੇਖਾਲਿਆ ॥
Außen, für die Welt, ist er ein Asket, aber innen begeht er die Simen.

ਧਰਮ ਰਾਇ ਜਮਕੰਕਰਾ ਨੋ ਆਖਿ ਛਡਿਆ ਏਸੁ ਤਪੇ ਨੋ ਤਿਥੈ ਖੜਿ ਪਾਇਹੁ ਜਿਥੈ ਮਹਾ ਮਹਾਂਹਤਿਆਰਿਆ ॥
Der Herr hat seine Sünden sichtbar gemacht.

ਫਿਰਿ ਏਸੁ ਤਪੇ ਦੈ ਮੁਹਿ ਕੋਈ ਲਗਹੁ ਨਾਹੀ ਏਹੁ ਸਤਿਗੁਰਿ ਹੈ ਫਿਟਕਾਰਿਆ ॥
Dharamraja befiehlt seinen Kurieren ihn da hinsetzen, wo die Mörder sind.

ਹਰਿ ਕੈ ਦਰਿ ਵਰਤਿਆ ਸੁ ਨਾਨਕਿ ਆਖਿ ਸੁਣਾਇਆ ॥
Da schließt auch niemand sich mit ihm an. Weil er von dem Satguru verdammt worden ist.

ਸੋ ਬੂਝੈ ਜੁ ਦਯਿ ਸਵਾਰਿਆ ॥੧॥
Nanak sagt nur, was am göttliche Hofe geschieht. Aber nur der Mensch versteht es, der von dem Herrn gesegnet ist. (1)

ਮਃ ੪ ॥
M. 4

ਹਰਿ ਭਗਤਾਂ ਹਰਿ ਆਰਾਧਿਆ ਹਰਿ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ॥
Die Anhänger des Herrn Iragen nur Sein Lob vor.

ਹਰਿ ਕੀਰਤਨੁ ਭਗਤ ਨਿਤ ਗਾਂਵਦੇ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸੁਖਦਾਈ ॥
Sie singen immer Seine Lobgesänge: der Name ist die Quelle des Friedens. |

ਹਰਿ ਭਗਤਾਂ ਨੋ ਨਿਤ ਨਾਵੈ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਬਖਸੀਅਨੁ ਨਿਤ ਚੜੈ ਸਵਾਈ ॥
Der Herr schenkt ihnen den Ruhm des Namens, der wächst immer.

ਹਰਿ ਭਗਤਾਂ ਨੋ ਥਿਰੁ ਘਰੀ ਬਹਾਲਿਅਨੁ ਅਪਣੀ ਪੈਜ ਰਖਾਈ ॥
Der Herr bringt seine Anhänger zu Hause, derart Er bewahrt Seine eigene Ehre.

ਨਿੰਦਕਾਂ ਪਾਸਹੁ ਹਰਿ ਲੇਖਾ ਮੰਗਸੀ ਬਹੁ ਦੇਇ ਸਜਾਈ ॥
Der Herr Zieht die Verleumder zur Rechenschaft und Er bestraft sic. ‘

ਜੇਹਾ ਨਿੰਦਕ ਅਪਣੈ ਜੀਇ ਕਮਾਵਦੇ ਤੇਹੋ ਫਲੁ ਪਾਈ ॥
Die Verleumder ernten nur, was sie im Geist säen. ‘

ਅੰਦਰਿ ਕਮਾਣਾ ਸਰਪਰ ਉਘੜੈ ਭਾਵੈ ਕੋਈ ਬਹਿ ਧਰਤੀ ਵਿਚਿ ਕਮਾਈ ॥
Wenn man etwas heimlichtut, selbst innen der Erde, macht es sich immer sichtbar. Ä

ਜਨ ਨਾਨਕੁ ਦੇਖਿ ਵਿਗਸਿਆ ਹਰਿ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ॥੨॥
Nanak, durch den Anblick der Größe des Herrn blühte mein Geist auf. (2)

ਪਉੜੀ ਮਃ ੫ ॥
Pauri M. 5

ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਕਾ ਰਾਖਾ ਹਰਿ ਆਪਿ ਹੈ ਕਿਆ ਪਾਪੀ ਕਰੀਐ ॥
Der Herr selbst bewahrt Seine Anhänger; wie kann en Böswilliger sie verletzen? |

ਗੁਮਾਨੁ ਕਰਹਿ ਮੂੜ ਗੁਮਾਨੀਆ ਵਿਸੁ ਖਾਧੀ ਮਰੀਐ ॥
Der Egoist ist stolz, aber er kommt um. wegen dem Gift von seinem eigenen ‘ich’.

ਆਇ ਲਗੇ ਨੀ ਦਿਹ ਥੋੜੜੇ ਜਿਉ ਪਕਾ ਖੇਤੁ ਲੁਣੀਐ ॥
Es bleiben keine Tage mehr übrig, er wird wie reife Ernte gemäht.

ਜੇਹੇ ਕਰਮ ਕਮਾਵਦੇ ਤੇਵੇਹੋ ਭਣੀਐ ॥
Man wird nach seinen Taten bekannt

ਜਨ ਨਾਨਕ ਕਾ ਖਸਮੁ ਵਡਾ ਹੈ ਸਭਨਾ ਦਾ ਧਣੀਐ ॥੩੦॥
Am höchsten ist der Gebieter, Er ist der Herr von allen. (30)

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥
Shaloka M. 4

ਮਨਮੁਖ ਮੂਲਹੁ ਭੁਲਿਆ ਵਿਚਿ ਲਬੁ ਲੋਭੁ ਅਹੰਕਾਰੁ ॥
Der Egoist vertieft sich in Gier und ‘Ich’; er vergißt den Herrn.

ਝਗੜਾ ਕਰਦਿਆ ਅਨਦਿਨੁ ਗੁਦਰੈ ਸਬਦਿ ਨ ਕਰਹਿ ਵੀਚਾਰੁ ॥
Er widmet sich den Streiten und sinnt niemals über den Namen.

ਸੁਧਿ ਮਤਿ ਕਰਤੈ ਸਭ ਹਿਰਿ ਲਈ ਬੋਲਨਿ ਸਭੁ ਵਿਕਾਰੁ ॥
Der Herr selbst entreißt ihm das Verständnis, den Intellekt; und seine Rede ist nutzlos.

ਦਿਤੈ ਕਿਤੈ ਨ ਸੰਤੋਖੀਅਹਿ ਅੰਤਰਿ ਤਿਸਨਾ ਬਹੁ ਅਗਿਆਨੁ ਅੰਧੵਾਰੁ ॥
Er wird niemals zufrieden”, ganz gleich wieviel Geschenke er erhält. Sein Herz ist von Gier erfüllt; wegen seiner Unwissenheit ist er verblendet.

ਨਾਨਕ ਮਨਮੁਖਾ ਨਾਲੋ ਤੁਟੀ ਭਲੀ ਜਿਨ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਪਿਆਰੁ ॥੧॥
Nanak, man soll sich von den Egoismen entfernen, sie bilden sich nach dem Maya ein. (1)

ਮਃ ੪ ॥
M.4

ਜਿਨਾ ਅੰਦਰਿ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਹੈ ਤਿਨੑਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨ ਹੋਇ ॥
Diejenigen, die in der Zweiheit wohnen, haben keine Liebe für den Herrn. .

ਓਹੁ ਆਵੈ ਜਾਇ ਭਵਾਈਐ ਸੁਪਨੈ ਸੁਖੁ ਨ ਕੋਇ ॥
Sie folgen dem Kreislauf von Kommen-und-Gehen.

ਕੂੜੁ ਕਮਾਵੈ ਕੂੜੁ ਉਚਰੈ ਕੂੜਿ ਲਗਿਆ ਕੂੜੁ ਹੋਇ ॥
Sie gewinnen keine Ruhe- selbst in Traum. Sie beschäftigen sich immer mit der Unwahrheit, sie reden immer Unwahrheit,

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਸਭੁ ਦੁਖੁ ਹੈ ਦੁਖਿ ਬਿਨਸੈ ਦੁਖੁ ਰੋਇ ॥
Sie verbinden sich mit der Unwahrheit. so werden sie zu Falschen. Bindung mit dem Maya ist die wirkliche Quelle von Kummer. \

ਨਾਨਕ ਧਾਤੁ ਲਿਵੈ ਜੋੜੁ ਨ ਆਵਈ ਜੇ ਲੋਚੈ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥
Man bleibt in Kummer und kommt darin um. Nanak, man könnte lieber sich etwas anderes wünschen,
Aber es gibt keine Gemeinsamkeit zwischen der Liebe des Herrn und die der Maya.

ਜਿਨ ਕਉ ਪੋਤੈ ਪੁੰਨੁ ਪਇਆ ਤਿਨਾ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥੨॥
Wahrhaftig: diejenigen, die die Tugend erwerben, erhalten den Frieden durch das Wort des Gurus. (2)

ਪਉੜੀ ਮਃ ੫ ॥
Pauri

ਨਾਨਕ ਵੀਚਾਰਹਿ ਸੰਤ ਮੁਨਿ ਜਨਾਂ ਚਾਰਿ ਵੇਦ ਕਹੰਦੇ ॥
Nanak, die Weisen, die: sie verkündigen die Wahrheit, die vier Vedas sagen dieselbe: i

ਭਗਤ ਮੁਖੈ ਤੇ ਬੋਲਦੇ ਸੇ ਵਚਨ ਹੋਵੰਦੇ ॥
Was immer auch die Anhänger sagen. Freiginget es sich immerzu.

ਪਰਗਟ ਪਾਹਾਰੈ ਜਾਪਦੇ ਸਭਿ ਲੋਕ ਸੁਣੰਦੇ ॥
Sie werden überall bekannt, jeder hört von ihrem Ruhm reden.

ਸੁਖੁ ਨ ਪਾਇਨਿ ਮੁਗਧ ਨਰ ਸੰਤ ਨਾਲਿ ਖਹੰਦੇ ॥
Die Unwissenden, die mit den Weisen streiten, gewinnen keinen Frieden.

ਓਇ ਲੋਚਨਿ ਓਨਾ ਗੁਣਾ ਨੋ ਓਇ ਅਹੰਕਾਰਿ ਸੜੰਦੇ ॥
Sie verlangen die Werte und die Tugend. aber sie verzehren sich in ‘Ich.

ਓਇ ਵੇਚਾਰੇ ਕਿਆ ਕਰਹਿ ਜਾਂ ਭਾਗ ਧੁਰਿ ਮੰਦੇ ॥
(Wenn man von den verdammt ist, folgt man dem Kreis von Kommen-und-Gehen) ;